احمد اقبال

فرزند حاج میرزا ابوتراب اقبال و برادر دكتر منوچهر اقبال، متولد 1295. تحصیلات خود را در دانشكده‏ى ادبیات تهران به اتمام رسانید و در رشته‏ى زبان خارجه لیسانس گرفت. در 1322 به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و مراحل خدمتى خود را در آنجا ادامه داد. در وزارت امور خارجه به این مشاغل رسید، دبیر اول سفارت ایران در فرانسه، ریاست كارگزینى و سرانجام سركنسول ایران در سانفرانسیسكو. چند سالى معاونت وزارت امور خارجه را بر عهده داشت و با سمت سفیركبیر به چند كشور اروپائى نیز مأمور گردید. هنگامى كه اردشیر زاهدى وزیر امور خارجه بود، او را براى سفارت در یكى از كشورهاى درجه دوم در نظر گرفت. كارگزینى در این باره از او استعلام كرد، لیكن اقبال از قبول آن خوددارى ورزید و شأن خود را بالاتر از آن سمت دانست. كارگزینى گزارش امر را به اطلاع وزیر رساند و وزیر در ذیل گزارش نوشت: «حال كه این دیوس قبول نمى‏كند دیوس دیگرى را بفرستید.» احمد اقبال پس از اطلاع از این موضوع فتوكپى گزارش را به وسیله‏ى برادرش دكتر منوچهر اقبال به نظر شاه رساند. شاه پس از خنده‏اى طولانى گفته بود: «عجب! اردشیر نباید اینقدر بى‏سواد باشد كه دیوث را دیوس بنویسد.»

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.